Mijn ochtend duurt twintig minuten en dat is genoeg

Geen ijsbad, geen dagboek, geen ellenlange lijst. Wel drie handelingen die elke dag hetzelfde zijn.

Er wordt veel geschreven over ochtendroutines, meestal door mensen die om vijf uur opstaan en daar een beroep van gemaakt hebben. Mijn ochtend is korter en saaier, en werkt al jaren.

Water op, gordijn open, lijst bekijken

De waterkoker gaat aan voor alles. Terwijl die staat te pruttelen gaan de gordijnen open, want daglicht doet meer dan cafeïne. Daarna het briefje van de dag, dat de avond ervoor geschreven is. Drie punten, niet meer. Een lijst van tien punten is geen plan maar een schuldgevoel op papier.

De thee trekt intussen. Zwart, stevig, los blad, vier minuten. Die vier minuten zijn de enige tijd van de dag waarop hier niets gebeurt, en juist daarom sneuvelen ze nooit.

Wat er bewust niet in zit

• De telefoon. Die blijft in de gang liggen tot het glas leeg is.
• Het nieuws. Dat kan een uur wachten en verandert ondertussen toch.
• Ontbijt aan de tafel als het niet lukt. Staand een boterham is geen misdaad.

Wat wel helpt is dat alles op dezelfde plaats staat. De bus met thee, de zeef, het glas: alle drie binnen handbereik van de waterkoker. Wie elke ochtend drie kastdeuren moet opendoen, houdt het niet vol. Dat geldt trouwens voor gereedschap net zo goed als voor de keuken.

De klok als enige bewaker

Er hangt hier een klok in de keuken en niet zonder reden. Een blik opzij is genoeg om te weten hoe laat het is, zonder een scherm aan te raken. Dat scheelt elke ochtend een omweg langs berichten die tot na de koffie kunnen wachten. Meer daarover staat in het stuk over klokken in huis.