Zondagvoormiddag op de fiets door de Kempen

Vijfendertig kilometer, geen plan en één regel: voor twaalf uur terug. Dat is al vier jaar de vaste afspraak met mezelf.

Het toestel is niets bijzonders. Een stalen kader van een jaar of twintig oud, drie versnellingen in de naaf, brede banden en een bagagedrager waar een tas op past. Wie in de Kempen fietst heeft weinig versnellingen nodig, want de enige helling van betekenis is de brug over het kanaal.

De route ontstaat onderweg

Het knooppuntennetwerk maakt het mogelijk om zonder kaart te rijden. Bij elk bord staat het volgende nummer, en met vier of vijf nummers in het hoofd komt iemand een halve voormiddag rond. Wie zich vergist komt ergens anders uit, en dat is meestal het aangenaamste deel van de rit. Het enige wat ik meeneem is een sleutel, wat water en een binnenband.

Waarom het blijft lukken

• Een vast uur. Halfnegen weg, twaalf uur thuis. Geen discussie over de voormiddag.
• Geen kilometerteller. Zodra er een getal is, wordt het een prestatie en verdwijnt het plezier.
• Weer is geen argument, kledij wel. Bij regen is het een kwestie van een goede jas en achteraf een warme douche.
• Alleen rijden. Met een groep hangt er altijd een tempo aan vast.

Wat er onderweg gebeurt

Meestal niets, en dat is de bedoeling. Af en toe een bakker in een dorp waar op zondag nog rij staat, een keer een kapelletje waar iemand verse bloemen zet, en in het voorjaar de eerste velden die groen kleuren. Het hoofd loopt intussen leeg, en dat is de enige reden dat de zondagronde hier al vier jaar overleeft terwijl andere goede voornemens het niet gehaald hebben. Zie ook het lijstje dat vier keer per jaar terugkomt.

Onderhoud in tien minuten

Eén keer per maand: banden oppompen, ketting een veeg olie, remblokjes bekijken. Meer heeft zo'n fiets niet nodig. De naaf van drie is gesloten en vraagt jaren niets. Wie een fiets met een derailleur heeft, voegt daar het schoonmaken van de tandwielen aan toe, en dat is de reden dat hier geen derailleur meer op staat.